Ik ben een website

Leest me, in geval van meer goesting dan het diagonale oog. Het halve oog is m’n doorgaanse lot (de resterende helft verstrikt in een net van opties). Bereik me via de juiste combinaties. Wacht. Ik praat niet zomaar terug, ik ben high in the sky, under the radar, a stream of consciousness. ONbereikbaar voor jouw gevoel, onbereikbaar voor jouw tranen, onbereikbaar voor jouw controle alt delete. Je handen kronkeltokkelen zich een weg in mij, en ik reageer onaangeroerd. Roeren doet men hier niet. Hoogstens sla ik een pagina om, veranderen doe ik niet. Ik ben wat ik ben. Ik ben een website. Scan me (horizontaal, verticaal, diagonaal), scroll me, klik me, hit me, add me to favorite en vergeet me. Een beperkte verversing zoekend in mijn machines. Op naar de volgende shit. De volgende mooie lay-out zonder of met inhoud. Ik ben een website. Beperkt ben ik. Hou nooit van me in alle zinnen.

Ik ben een website

Zalf & kalf

Een zalf is geen wonde. Een zonde is geen kalf. De dageraad is geen wonder. En de avondval is geen klacht. Een kip balkt : “ik houd van jou.” Een koe melkt een grap uit. Dit is geen ode, dit is geen wens, dit is wat geflirt met woorden die ik jou en al je voorschriften toewens. Een huiselijk dier heeft een boom nodig om te klimmen tot de toppen van z’n tenen. De aap heeft een mouw nodig om eruit te komen en mee te vegen. Deze wens wil geen woorden die wolkig walmen, of andere woorden vuil maken. En toch zegt die nu uit de grond van m’n keel, het penthouse van een ter ziele gegaan hart : “De ochtend baarde een kat. De avond gaarde een varken. Jouw naam wil zeggen anjer met een k, een wijn van een goed jaar met een z, en een man met een hart.

Zalf & kalf

Rekker

Ik knel je vel vervelend, als een straf in een hoek, als een bezorgde waarschuwing gerold naar af.

Jij bent m’n gevangen opstandigheid. Als een zin in een boek neem ik je mee naar een punt, dat ik maak. Bij mij zijt ge veilig.

Ik knevel je harde zin tot kleine letters, lange klinkers,

oe

aa

roep maar. jij hoort geen hardheid jij hoort geen zachtheid jij bevriiiiijjjjjd me.

Als een dovemansoor roep je op haar. En luister je aandachtig naar een stille gewillige aftocht. De massa roert zich tegen een ongewild cadeau. De inspiratieloze strik knoopt me op.

(gedicht geïnspireerd door het typische mannencondoom)

luister meer op Vuile Lakens podcast-aflevering ‘Keurslijfjes’.

Rekker

Vrijgezellendag

Morgen is het de vrijgezellendag van Evert, een erg goede vriend. En dat is een belangrijk ritueel. De laatste dagen, weken vrijgezel is hij!

Daarom! Vandaag is het de ideale dag voor Evert om zoveel mogelijk sms’en te krijgen van (wildvreemde) nummers (bij voorkeur vrouwen), met complimenten in.

Zijn nummer is 0478 XX XX XX

Ter inspiratie voor jullie die hem niet kennen en een sms willen sturen:

Evert studeerde als burgerlijk ingenieur, optie werktuigkunde. Z’n specialisatie nu is HVAC: heating, ventilation & airconditioning. Hij werkte bij DAIKIN en werkt nu aan HVAC bij Eurostation. Evert houdt van Minivoetbal, lang uitgaan en Kim (z’n vriendin, lief & toekomstige).

Evert is nogal bezig met energieduurzaamheid, hij werkte aan vele energieprestatieberekeningen voor woningen (type isolatie, verwarmingsketel, zonnepanelen,…). Daarom zijn z’n bijnamen: Schouppe (achternaam), kleine komeet (flitsvoetballer), ecowarrior (duurzaamheid) en ezeltje (gewoon daarom).

Dus laat vandaag zoveel mogelijk mensen, vrouwen, die je kent hem vandaag een complimentverleidingsms sturen, zoals bvb.:

‘Jij doet m’n thermostaat helemaal op hol slaan. Veel plezier morgen op de vrijgezellendag!’.

Of ‘Jij mag me isoleren met je lijf!’

Doe het dus op 0478 XX XX XX

Vrijgezellendag

In het moment zijn

Kinderen zijn bijna 100% van de tijd in het moment. Dat is: bezig zijn met wat je bezig bent te doen. En niet bezig zijn met achterliggende procesjes, zoals bvb. zorgen, task 2 3 4 5 onder het mom van multitasken. Kinderen kunnen dat. Volwassenventjes/vrouwtjes leren dit af. De keren dat volwassenen echt 100% in het moment zijn, is bitter weinig. Nochtans: het is een orgasme.

In het moment zijn

Willen

Waar een wil is, is een weg. Waar een wil is, daar loop je met je kop tegen de muur. Spreekwoorden moet je soms beenhard tegenspreken. Die spreekwoorden spreken elkaar ook tegen. Wie het onderste uit de kan WIL halen, krijgt het deksel op de neus.

Maar spreekwoorden met spreekwoorden tegenargumenteren, ha! Ik speel improvisatietheater. En in improvisatietheater zie je veel mensen die kost wat kost grappig willen zijn. Maar vanaf het moment dat je grappig wil zijn, pakt het niet: blik. Ja, placereplacing shame en “Doet da nie, nie grappig”.

Vooral het planmatig grappig zijn… neen, doet da nie. Zielig.

Daarom is improvisatietheater voor velen ook eigenlijk de kunde van het ontwillen, het laten verdwijnen van wilskracht… want JIJ BENT GENOEG. En het publiek vindt u vooral hilarisch als je ongedwongen linken legt, die ze zelf ook wel zien.

Willen is vies.

Willen

Knop

De knop, die simpele touch, dat strelingske. Ik stond er deze morgen weer mee op. Het klinkt zo. Maar als ik ongericht op dat toestel ram (die zijn gemaakt om op te rammen) dan stopt het. Het eerste knopje van de dag.

Een knopje, enkele touchkes en wat wrijfjes later weet ik wat ik moet aandoen die dag, of ik me moet haasten. Ik begeef me een verdiep lager, waar ik aan een knop draai en aan een knop trek en hopla: spaarzaam uit 34 gaatjes een lekker verwarmde spoeling. Dat water wordt afgedroogd en ik steek m’n broek aan (=5 knoppen), doe een hemd aan (7 knoppen), en zet een waterkoker aan (1 knop).

Een overhaaste sprint en wat levensgevaarlijke oversteekmanoeuvres. Sta ik op het perron, en de eerste semi-sensuele knopaktie wordt vereist. De b-rail-intercity-treinwagons dienen geopend te worden en dat vergt enige vingervaardigheid.

En zo gaat dat een hele dag door: wrijf, duw, misduw, touch, touchandslide, duw duw duw, ram, … terzijde: een licht aansteken via een schakelaarknop vind ik wel oldfashioned. Een ruimte moet van zichzelf weten of er licht nodig is.

Zoals elke dagelijkse handeling zijn aan deze dagelijkse handeling ook risico’s verbonden. En enkelen zullen wel een ‘aha, dat ken ik’ op voelen wellen, bij het volgende verhaal, waargebeurd, nu met te hoge verwachtingen, dus temper die maar al terug.

Een vriendin X, ik was er verliefd op. Dat moet ik bekennen. Maar tegelijk, ze kon me op m’n paard krijgen. En ze was verliefd op een maat van me, dat ook. Zoiets passeert al eens, dat mag dat kan. Anders zou het geen maat zijn.

Soit, ik wil maat esemessen ‘dat ze zich toch weeral uitgenodigd heeft, wat moet ik doen? ik heb er vandaag geen goesting in.  wat denkte?’ En jaja, verzonden naar vriendin – love interest – X! Dus ik, geconditioneerd als ik ben, zet deze gsm, de Nokia 3210, zo wat de Opel Kadet onder de gsm’s tegenwoordig, zo snel mogelijk af, omdat ik denk: als ge ’t knopke af zet, is het niet gebeurd. NOT! Het was gebeurd. Binnen in de Inbox van X haar gsm.

Moraal: pas op met knopkes! Ja, Obama, Poetin, Xi Jinping, jullie ook!

Knop